กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 521 เจ้ากำลังหวาดกลัว
สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือจู่ ๆ บรรยากาศก็เงียบงันลง
เย่โม่หานจ้องใบหน้าของเย่จิ่วเฉินด้วยสายตาราวกับจับต้องได้ คล้ายอยากมองหาเงื่อนงำบางอย่างจากใบหน้าเขา
แต่กลับไม่มี!
ไม่มีสิ่งใดเลย
เย่จิ่วเฉินยังคงเพียงยิ้ม “ขอบพระทัยฝ่าบาทจักรพรรดิ!”
เย่จิ่วเฉินเปล่งเสียงตะโกนขึ้นมาหนึ่งประโยค แล้วถอยหลังไปสองก้าว
ส่วนเหลิ่งเยว่ที่นั่งอยู่ด้านข้างมาโดยตลอด ทำตัวเป็นเพียงฉากหลังของไทยมุงอย่างว่าง่าย เมื่อได้ฟังถึงตรงนี้ ความหงุดหงิดในใจก็คลายลงบ้างในที่สุด
พูดจริง ๆ ความอดทนของนางแทบจะหมดลงแล้ว
สองคนนี้อืดอาดกันเกินไปแล้ว