เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 519 ไม่ง่ายเลยนะ
ตอนพูดประโยคนี้ เหลิ่งเยว่เพิ่งเดินมาหยุดตรงหน้าเย่โม่หาน
นางยืนอยู่ตรงนั้น สีหน้าเย็นชา ดวงตาดำสนิทราวกับถูกปกคลุมด้วยน้ำค้างแข็งหมื่นปีที่จับตัวอยู่ก้นสระน้ำเย็นยะเยือก ความเย็นเยียบแทบจะแช่แข็งอากาศในพริบตา
ไม่!
ไม่ใช่แค่อากาศ
เพียงสบตาเหลิ่งเยว่ เย่โม่หานก็รู้สึกว่าเลือดทั่วร่างของตนราวกับกำลังจะแข็งตัวสนิทในชั่วขณะนี้
เขาไม่ใช่ไม่เข้าใจเหลิ่งเยว่ และไม่ใช่ไม่เคยเห็นความเย็นเยียบกับน่าสะพรึงกลัวบนตัวนาง
แต่ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ความเย็นเยียบวังเวงเช่นนี้ของเหลิ่งเยว่มีต้นเหตุมาจากเขา และนางกำลังเผชิญหน้ากับเขา
เมื่อตระหนักถึงเรื่องนี้ หัวใจของเย่โม่หานก็หดเกร็งอย่างรุนแรง
ทว่าเวลานี้ริมฝีปากบางของเหลิ่งเยว่กลับเผยอขึ้นอีกครั้ง เสียงเย็นชาไร้เยื่อใยและหนาวเหน็บถึงกระดูกค่อย ๆ หลุดออกมาจากริมฝีปาก