เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 518 เหตุใดต้องหาความอัปยศใส่ตน
เย่โม่หานเปล่งเสียงคำรามต่ำ ๆ ออกมาจากริมฝีปากอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย น้ำเสียงไร้ความปรานีและความรังเกียจอย่างเปิดเผย ทำให้ใบหน้าที่เดิมยังอ่อนโยนของหร่านหลีซีดเผือดลงในพริบตา
หร่านหลีเบิกดวงตาคู่งามอย่างไม่อยากเชื่อ มองเย่โม่หานอย่างเหม่อลอย
“ตี้จวิน...”
“ไสหัวไป ไม่ได้ยินหรือ?”
เวลานี้เย่โม่หานดูราวกับกลายเป็นคนละคน แม้เพียงนั่งอยู่ตรงนั้น แต่ความเย็นชาจนหญ้าไม่อาจงอกงามบนร่างเขากลับเด่นชัดยิ่งนัก แผ่ปกคลุมถาโถมท่วมฟ้าดินจนไม่อาจยับยั้ง
หร่านหลียืนอยู่กับที่ กัดริมฝีปากแน่น กำมือทั้งสองข้างไว้
เมื่อคืนเขายังอ่อนโยนแนบแน่นอ่อนหวาน แต่ผ่านไปเพียงคืนเดียว กลับเย็นชาราวกับเป็นคนละคน
ก็แค่นักโทษสองคนหายไปจากค่ายทหาร นักโทษสองคนที่ใช้แลกเปลี่ยนกับเหลิ่งเยว่!
เหลิ่งเยว่!