กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 517 หายลับไร้ร่องรอยไปแล้วหรือ?
“แม่ทัพ! แม่ทัพ! ท่าน...”
ฟู่เหยายังคงยืนนิ่งงันอยู่กับที่ ทันใดนั้นเสียงร้องเรียกอย่างร้อนรนของหลิวเจิงก็ดังขึ้นข้างหู จนเขาจำต้องดึงสติกลับมา
เมื่อเห็นหลิวเจิงวิ่งหน้าตาตื่นมาเช่นนั้น ฟู่เหยาก็ขมวดคิ้วเข้มขึ้นเล็กน้อย
“เอะอะโวยวายทำสิ่งใด?”
เป็นถึงรองแม่ทัพแล้ว เหตุใดจึงยังแก้นิสัยลุกลี้ลุกลนเช่นนี้ไม่ได้อีก?
พอได้ยินฟู่เหยาพูดเช่นนั้น หลิวเจิงก็เพิ่งตระหนักว่ากิริยาของตนนั้นเสียมารยาทอยู่บ้าง แต่ตอนนี้เขาไม่มีเวลามาคิดเรื่องนั้นแล้ว
“แม่ทัพ จารชนของเราเพิ่งส่งข่าวมาว่า...ครอบครัวของท่านจู่ ๆ ก็หายไปจากค่ายทหารต้าโจวแล้ว”
“เจ้าพูดว่าอะไรนะ?”
ข่าวของหลิวเจิงทำให้ฟู่เหยาลืมตากว้างทันที สีหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ