กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 516 จะต้องนอนกลางถนนแล้วหรือ?
เหลิ่งเยว่ยืนอยู่ตรงหน้าฟู่เหยา ใบหน้าเย็นชางดงามที่เดิมก็มีอำนาจน่าเกรงขามอยู่แล้ว ยิ่งเพิ่มความน่าเกรงขามขึ้นอีกหลายส่วนเพราะความจริงจังในตอนนี้
ดวงตาเย็นชาไร้เยื่อใยและเฉียบคมจ้องตรงไปยังฟู่เหยา ราวกับแฝงพลังทะลุทะลวงบางอย่าง ทำให้ฟู่เหยาไร้ที่หลบซ่อน
ฟู่เหยามีสีหน้าเด็ดเดี่ยว เปี่ยมด้วยความเที่ยงธรรมอันน่าเกรงขาม ยังไม่ทันที่เหลิ่งเยว่จะพูดต่อ เขาก็ชิงเอ่ยก่อน
“ข้ารู้ว่าท่านจะถามอะไร!”
เหลิ่งเยว่ “???”
โอ้โห?
ถึงกับเดาความคิดในใจของข้าได้แล้ว
เก่งกาจขึ้นแล้วนี่!
ที่จริงฟู่เหยาไม่ได้คิดมากขนาดนั้น แต่หลังจากเหลิ่งเยว่แวะมาพูดเรื่องหนึ่งแล้ว เขาก็อดจมอยู่ในความคิดไม่ได้