เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 515 เกิดมาเพื่อเป็นแสงสว่าง
แสงอาทิตย์เจิดจ้าและแผดเผา แต่กลับส่องไม่ถึงความมืดในใจผู้คน
เหลิ่งเยว่กับเย่จิ่วเฉินสบตากันจากระยะไกล
นัยน์ตาดำสนิทและลึกล้ำประหนึ่งอินทรีราตรีของเย่จิ่วเฉิน เมื่อแสงอาทิตย์ส่องกระทบก็เปล่งประกายหม่นชวนลุ่มหลงราวกับออบซิเดียน
ก่อนหน้านี้เหลิ่งเยว่บอกเขาว่าจะไปคุยกับฟู่เหยา เย่จิ่วเฉินเคยถามว่าจะคุยเรื่องอะไร แต่นางไม่ได้ตอบ
ตอนที่ยืนรอเหลิ่งเยว่อยู่ด้านนอกกระโจมทหารเมื่อครู่ หัวใจของเย่จิ่วเฉินราวกับถูกแช่ไว้ในน้ำแข็ง หนักอึ้งและเย็นเยียบ
ตั้งแต่เหลิ่งเยว่ปรากฏตัวในชีวิตเขา นางก็เป็นดั่งจันทร์เสี้ยวบนฟากฟ้า เย็นชา หยิ่งทะนง หยิ่งผยองคับฟ้าและอยู่สูงเหนือผู้คน แขวนอยู่บนนั้นสูงส่งจนใครก็เข้าใกล้ไม่ได้ ราวกับไม่มีผู้ใดหรือเรื่องใดเข้าถึงสายตาและหัวใจของนางได้
แต่เหลิ่งเยว่ผู้เป็นเช่นนั้นกลับยอมลงจากเมฆาสู่โลกมนุษย์เพื่อเขาครั้งแล้วครั้งเล่า