เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 514 ถึงกับถูกเจ้าจับได้เสียแล้ว
เหลิ่งเยว่คงสีหน้าตายตามความเคยชิน แล้วสั่งหลิวเจิงด้วยน้ำเสียงเย็นชา
หลิวเจิงชะงักไปก่อนครู่หนึ่ง จากนั้นก็ได้สติอย่างรวดเร็ว ดวงตาทั้งสองพลันเปล่งประกายวาบ
“ขอรับ! ข้าน้อยน้อมรับคำสั่ง!”
กล่าวจบ หลิวเจิงก็รีบก้าวไปข้างหน้า เปิดม่านกระโจมทหารออก
เหลิ่งเยว่หันกลับไปมองเย่จิ่วเฉิน
เย่จิ่วเฉินยืนอยู่ด้านหลังเหลิ่งเยว่ คิ้วกระบี่ดวงตาดาวราวกับอาบแสงอาทิตย์อัสดง พร่างพราวจับตา
เมื่อเห็นเหลิ่งเยว่หันกลับมามองตน เย่จิ่วเฉินก็อดยกมุมปากขึ้น ยิ้มน้อย ๆ แล้วพยักหน้าให้เหลิ่งเยว่ไม่ได้
พอได้เห็นโฉมงามล่มเมืองของเจ้าปีศาจน้อยในบ้าน เหลิ่งเยว่ก็รู้สึกสบายใจขึ้นทันที นางหมุนตัว ตั้งอกตั้งไหล่ ก้าวย่างอย่างคนตัดขาดแม้ญาติสนิท แล้วเดินฉับ ๆ เข้าไปในกระโจมทหารของฟู่เหยา
ฟู่เหยานั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ภายในกระโจมทหาร มือกำถุงหอมไว้แน่น สายตามองตรงไปยังท้องฟ้าสีครามนอกหน้าต่าง