เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 511 ยังพอมีแวว
หนึ่งวินาที สองวินาที สามวินาที…
อากาศเงียบสงัดอยู่นานถึงสามวินาที จากนั้นก็ได้ยินเสียงหัวเราะดังสนั่นราวกับสะเทือนฟ้าสะเทือนดินของอู๋จิงกับเยวี่ยเฉิง ทั้งสองอดไม่ไหวอีกต่อไป
“ฮ่า ๆ… ฮ่า ๆ… ฮ่า ๆ ๆ…”
เหลิ่งเยวี่ยพยายามข่มสีหน้าไว้ ส่วนคนตัวจิ๋วในใจแทบจะหัวเราะจนพลิกคะมำไปแล้ว
เห็นเพียงเย่จิ่วเฉินสวมกระโปรงยาวสีฟ้าคราม มวยผมบนศีรษะก็เกล้าขึ้นมาอย่างพิกล แม้บนใบหน้าจะไม่ได้แต่งแต้มแป้งผัดชาด แต่ผิวพรรณขาวราวหิมะกับริมฝีปากแดงแต้มชาดนั้น ก็ทำให้ดูมีเสน่ห์เย้ายวนแบบสตรีอยู่หลายส่วน
หากมองแค่ใบหน้านี้ บางทีอาจพอจะดูเข้าทีอยู่บ้าง แต่เย่จิ่วเฉินรูปร่างสูงโปร่งผอมบาง เสื้อผ้าของอู๋จิงเมื่อสวมอยู่บนตัวเขาก็เหมือนผู้ใหญ่แอบสวมเสื้อผ้าเด็ก จะบอกว่าน่าขันเพียงใดก็ไม่เกินจริง
ถึงเหลิ่งเยวี่ยจะเป็นคนที่อารมณ์แทบไม่แปรเปลี่ยน แต่พอเห็นภาพนี้เข้า ยังรู้สึกว่ามันงดงามจนไม่กล้าทอดสายตามอง