กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 510 ยอดคนในชุดสตรี
นอกหน้าต่าง ราตรีมืดมิด
ภายในกระโจมทหาร หร่านหลีได้ยินเย่โม่หานถอนหายใจเช่นนั้น จิตใจก็พลันตึงเครียด นางเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“คนโง่!”
เย่โม่หานเอ่ยขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว พลางถอนหายใจกล่าวหนึ่งประโยค จากนั้นก็ยื่นมือไปประคองแขนหร่านหลี แล้วดึงนางให้ลุกขึ้นจากพื้น
หร่านหลีมองเย่โม่หานด้วยดวงตาฉ่ำน้ำแวววาว ทว่าการกระทำของเขาทำให้นางลอบถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก
ดูท่าช่วงเวลาที่อยู่ข้างกายเย่โม่หาน และการทำความเข้าใจเขา จะไม่ได้ไร้ประโยชน์เสียทีเดียว
“ตี้จวิน……”
หร่านหลีเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความคับข้องใจ
เย่โม่หานยกมือขึ้นลูบแก้มบวมแดงของหร่านหลีเบา ๆ แล้วถามเสียงอ่อนโยน “ยังเจ็บอยู่หรือไม่?”