เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 512 จะรีบร้อนไปไย
ดวงตาคมกริบของเหลิ่งเยวี่ยจับจ้องเย่จิ่วเฉินตรงหน้าอย่างแน่วแน่ มองใบหน้าคมชัดได้รูปที่งดงามยิ่งของเขา มองเนตรดอกท้อที่เป็นประกายระยิบระยับราวผิวน้ำ
เมื่อสังเกตเห็นสายตาของเหลิ่งเยวี่ยแปลกไปเล็กน้อย เย่จิ่วเฉินก็ใจสั่นขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ เขาโน้มตัวไปข้างหน้าแล้วรวบตัวเหลิ่งเยวี่ยเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน
คนตัวจิ๋วในใจของเหลิ่งเยวี่ยกำลังขุ่นเคืองจนแก้มป่อง
ทุกครั้งก็เป็นเช่นนี้ พูดไปพูดมาก็ได้กอดกัน
แล้วจะคุยต่ออย่างไรเล่า!
จัดการยากจริง ๆ
รัตติกาลอันมืดมิดค่อย ๆ ถูกแสงกลางวันเข้ามาแทนที่
ค่ำคืนนี้ ทุกคนล้วนผ่านไปอย่างไม่สงบ ยกเว้นเหลิ่งเยวี่ยกับเย่จิ่วเฉิน
ฟู่เหยาไม่ได้นอนเลยตลอดทั้งคืน เขานั่งอยู่ข้างหน้าต่างเช่นนั้น มือกำถุงหอมของน้องสาวไว้ ส่วนในสมองก็มีแต่ภาพความทรงจำในอดีตผุดขึ้นมาไม่หยุด