เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 508 วาจาหื่นห่าม
“พวกเจ้ากลับไปเถอะ”
“ได้!”
คำตอบสองแบบที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิงของเย่จิ่วเฉินกับเหลิ่งเยวี่ย ทำให้ทุกคนในที่นั้นชะงักงันไปทันที
เย่จิ่วเฉินหันมองนาง ขมวดคิ้วเล็กน้อย พลางมองเหลิ่งเยวี่ยอย่างไม่เข้าใจนัก
เหลิ่งเยวี่ยยังคงทำหน้าตายเช่นเดิม ทั้งไม่อธิบายและไม่ตอบอะไร
หลิ่วชิงยังคุกเข่าอยู่บนพื้น พอได้ยินเหลิ่งเยวี่ยเห็นด้วย ใบหน้าก็เผยความยินดีขึ้นมาวูบหนึ่ง ทว่าพอคิดถึงท่าทีของเย่จิ่วเฉิน ความยินดีบนใบหน้าก็พลันเลือนหายไปจนหมดสิ้น
ในฐานะองครักษ์ของเย่โม่หาน เขาย่อมพอรู้จักนิสัยของเย่จิ่วเฉิน ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นองค์ชายเก้าแห่งแคว้นต้าโจวอยู่บ้าง
เรื่องที่เย่จิ่วเฉินตัดสินใจแล้ว แทบไม่เคยเปลี่ยนใจ
ดังนั้นตอนนี้ หากเย่จิ่วเฉินไม่ยอมเห็นด้วยไม่ว่าอย่างไร เหลิ่งเยวี่ยจะยังยืนกรานตามการตัดสินใจเดิมหรือไม่?