เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 507 ยังไม่เคยถูกสั่งสอนด้วยกำปั้น
ราตรีในป่า กิ่งไม้ใคร่สงบแต่สายลมไม่หยุดพัด จนกิ่งไม้ไหวเอนและส่งเสียงซู่ซ่า
คำพูดของเหลิ่งเยวี่ยทำให้อากาศเงียบงันราวกับตกอยู่ในบรรยากาศลึกลับชั่วขณะ
อู๋จิงกับเยว่เฉิงต่างมองหน้ากัน ปกติพระชายาอ๋องของพวกเขาก็พูดจาไม่ไว้หน้าใครอยู่แล้ว แต่แทบไม่เคยพูดตรงถึงเพียงนี้ เรียกได้ว่าแทบตอกอีกฝ่ายกลับไปอยู่ในท้องแม่เพื่อเกิดใหม่เลยทีเดียว
ใบหน้างดงามละเมียดละไมของหร่านหลียิ่งสลับซีดสลับแดง
ต้องรู้ก่อนว่า ตั้งแต่กลายเป็นพระสนมคนโปรดของเย่โม่หาน ก็ไม่ต้องพูดถึงว่าจะมีใครกล้าพูดกับนางอย่างลบหลู่เช่นนี้ แม้แต่ขึ้นเสียงยังไม่มีใครทำ
ผู้คนประคบประหงมและยกยอนาง จนแทบทำให้นางลืมไปแล้วว่าแต่ก่อนก็เคยใช้ชีวิตทุกข์ยากเยี่ยงผู้อยู่ใต้คนอื่น
เหลิ่งเยวี่ยใช้คำพูดเพียงไม่กี่ประโยคกับแววตาไม่กี่ครั้ง ก็ทำให้นางกลับไปเป็นคนเดิมอย่างสิ้นเชิง