เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 506 เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใคร?
เหลิ่งเยวี่ยกับเย่จิ่วเฉินนั่งอยู่ข้างกองไฟ แสงจันทร์นวลผ่องกับแสงไฟสีแดงสลับกันส่องบนใบหน้าของทั้งสอง เดี๋ยวสว่างเดี๋ยวมืด ราวกับภูตผีปีศาจ
แผ่นหลังของอู๋จิงกับเยว่เฉิงเกร็งตึง สีหน้าเต็มไปด้วยความระแวดระวัง ดวงตาคู่แล้วคู่เล่าจับจ้องไปยังทิศที่เสียงดังมาจากความมืดราวสัตว์ร้ายที่ซุ่มเร้น รอจังหวะแล้วค่อยลงมือ
“ผู้ใด?”
“ข้าเอง!”
ทันทีที่เสียงเยว่เฉิงเงียบลง เสียงตอบรับก็ดังมาจากความมืด เสียงสวบสาบจึงหยุดลงตามไปด้วย
เมื่อได้ยินเสียงคุ้นเคย อู๋จิงกับเยว่เฉิงก็สบตากัน ก่อนมองไปยังเหลิ่งเยวี่ยกับเย่จิ่วเฉินที่นั่งอยู่ข้างกองไฟ
เย่จิ่วเฉินเองก็สบตากับเหลิ่งเยวี่ย ขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วพยักหน้าให้เยว่เฉิงกับอู๋จิง
เสียงสวบสาบดังขึ้นอีกครั้งจากความมืด ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ จนกระทั่งมีเงาร่างสองคนเดินออกมาจากความมืด
คนที่เดินนำมาเป็นใครไปไม่ได้นอกจากหลิ่วชิง