เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 505 จัดการเขา เป็นเรื่องจำเป็น
ภายในกระโจมทหารพลันตกอยู่ในความเงียบงัน
หลิ่วชิงกับซั่วเฟิงก้มศีรษะลงเล็กน้อย ก่อนสบตากัน
เย่โม่หานถึงกับสั่งให้พวกเขาลงมือกับคนชราและเด็กสาวคนหนึ่งหรือ?
เย่โม่หานในอดีต แม้จะชั่วช้าสารเลว แต่ก็ยังมีหลักการในความชั่ว ไม่เคยลงมือกับคนแก่ เด็ก สตรี หรือผู้อ่อนแอ ทว่ายามนี้เขากลับไม่กะพริบตาแม้แต่น้อย
หลิ่วชิงกับซั่วเฟิงไม่รู้ว่านี่เป็นเรื่องดีหรือไม่ดี แต่สัญชาตญาณก็ยังทำให้พวกเขาอยากเตือนสักหน่อย
“ฝ่าบาท นั่นเป็นเพียงคนชราคนหนึ่งกับเด็กคนหนึ่ง…”
“แล้วอย่างไร?”
เมื่อได้ยินเสียงหลิ่วชิง แววตาเย่โม่หานก็เย็นเยียบขึ้น เขาเผยอริมฝีปาก เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า
หลิ่วชิงเม้มริมฝีปาก ยังคิดจะพูดต่อ ทว่าซั่วเฟิงกลับชิงก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าวก่อนเขา แล้วค้อมกายรับคำสั่งจากเย่โม่หานว่า