กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 504 เมื่อไรจะเลิกกันเสียที?
เหลิ่งเยวี่ยไม่ได้กลับกระโจมทหาร แต่เม้มปากเงียบงันแล้วเดินออกไปนอกค่ายอย่างรวดเร็ว
เย่จิ่วเฉินไม่โกรธ ยังคงเว้นระยะจากเหลิ่งเยวี่ยไว้หลายก้าว เดินตามไปใกล้ ๆ อย่างพอดี
นอกกระโจมทหารมีทะเลสาบอยู่แห่งหนึ่ง ทะเลสาบในฤดูใบไม้ผลิสะท้อนแสงระยิบระยับเมื่อแสงอาทิตย์ส่องลงมา ต้นไม้สองฝั่งริมทะเลสาบเริ่มผลิยอดอ่อนสีเขียวสด
เหลิ่งเยวี่ยเดินไปจนถึงริมทะเลสาบจึงหยุดลง หันกลับมา ดวงตาเย็นชาและจืดจางจ้องเขม็งไปยังเย่จิ่วเฉิน
เย่จิ่วเฉินเดินมาหยุดตรงหน้าเหลิ่งเยวี่ย มุมปากอดยกขึ้นเป็นรอยยิ้มไม่ได้
“เยวี่ยเอ๋อร์…”
“เกิดอะไรขึ้น?”
เย่จิ่วเฉินยังพูดไม่ทันจบประโยค เหลิ่งเยวี่ยก็อดขัดขึ้นอย่างเย็นชาไม่ได้
เย่จิ่วเฉินแสร้งทำหน้าไร้เดียงสา “อะไรเกิดขึ้นหรือ?”