เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 503 หลอกยากอยู่เสมอ
เงียบ เงียบงันประหนึ่งความตาย เงียบเสียจนไม่มีใครกล้าหายใจ
เหลิ่งเยวี่ยยังคงทำหน้าตายไร้คลื่นอารมณ์ มองทุกคนในกระโจมทหารอย่างเรียบเฉย ราวกับประเด็นสำคัญที่หลิ่วชิงพูดเมื่อครู่ไม่ใช่นาง และการสนทนาวันนี้ก็ไม่เกี่ยวข้องกับนางเลย
แต่ความจริงแล้ว ในใจเหลิ่งเยวี่ยสบถด่าอย่างเดือดดาลไปแล้ว
ไม่ใช่เพราะเรื่องอื่น แต่เพราะเย่โม่หานเจ้าคนชั่วนั่นถึงกับกล้าใช้ตัวนางเป็นสินค้าแลกเปลี่ยน
ใครให้ความกล้าแก่เขา เหลียงจิ้งหรูหรือ?
แล้วถามความเห็นนางหรือยัง?
สีหน้าเย่จิ่วเฉินเองก็ไม่สู้ดี ใบหน้าคมสันของเขาบัดนี้ดูแหลมคมขึ้นเพราะไอสังหารเย็นเยียบและกลิ่นอายอำมหิต แสงจากดวงตาดำคู่นั้นราวกับจะฉีกร่างคนให้เป็นห้าส่วนแล้วแล่เนื้อเถือหนังจนตายได้ในพริบตา
เป็นดังที่เขาคาดไว้จริง ๆ!
เย่จิ่วเฉินหัวเราะเย็นชาในใจ