เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 502 ขอคนผู้หนึ่ง
ราตรีเย็นชืดจืดจาง ประหนึ่งสายน้ำไร้รส
เหลิ่งเยวี่ยนั่งอยู่บนเก้าอี้ เงียบ ๆ มองทะลุหน้าต่างเล็กแคบและเรียบง่ายของกระโจมทหารออกไปยังนภาราตรีสีน้ำเงินหมึก
เย่จิ่วเฉินเดินมาด้านหลังเหลิ่งเยวี่ย วางมือทั้งสองลงบนไหล่นาง แล้วโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย
“เป็นอะไรไป กำลังคิดอะไรอยู่?”
“เจียงสิงเลี่ยจะยอมสละแผ่นดินซีเหลียงเพียงเพราะฟู่เหยาคนเดียวหรือ?”
เหลิ่งเยวี่ยเอ่ยขึ้นอย่างกะทันหัน เย่จิ่วเฉินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มบาง ๆ
“ย่อมเป็นไปไม่ได้”
เมื่อได้ยินคำตอบของเย่จิ่วเฉิน เหลิ่งเยวี่ยก็เหลือบมองเขา ทั้งสองสบตาประสานกันในทันที ใกล้ชิดจนได้ยินลมหายใจ
เหลิ่งเยวี่ยจ้องมองดวงตาลึกล้ำดำสนิทของเย่จิ่วเฉิน ภาพสะท้อนร่างของตนในดวงตาคู่นั้นดูเล็กจ้อย ทว่าราวกับถูกเย่จิ่วเฉินควบคุมไว้อย่างแน่นหนา