เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 501 ข้าทำได้
ตอนเหลิ่งเยว่ไปถึงกระโจมทหาร ฟู่เหยา หลิวเจิง และคนอื่น ๆ ต่างอดเผยความยินดีบนใบหน้าไม่ได้ มีเพียงเย่จิ่วเฉินที่แม้สีหน้าขณะมองนางจะไม่เผยสิ่งใด แต่แววตากลับซับซ้อน ราวกับจนใจที่เป็นไปตามคาด เพราะรู้อยู่แล้วว่านางต้องมา และราวกับกังวลหนักใจเมื่อคาดการณ์ถึงอนาคต
เหลิ่งเยว่อ่านความซับซ้อนในแววตาของเย่จิ่วเฉินออก พลันอยากกอดเจ้าปีศาจน้อยของนางอย่างรักใคร่สักครั้ง แต่เมื่อเห็นตาเฒ่ากลุ่มนั้นในกระโจมทหารจ้องเขม็งหมายขย้ำราวกับหมาป่าตะครุบเหยื่อ ก็ได้แต่ข่มความรู้สึกอยากกอดในใจไว้ แล้วเดินไปหาพวกเขาด้วยใบหน้าตายสนิทที่แผ่บารมีของยอดคนเต็มเปี่ยม
“มาแล้ว”
“รบกวนพระชายาแล้ว!”
คำพูดสองคำอันทรงอำนาจของเย็นเยว่ทำให้ฟู่เหยาตั้งสติได้ก่อน เขาจึงกล่าวทักทายนางอย่างสุภาพ
“รู้ว่ารบกวนแล้วยังเรียกข้ามาอีก”
ฟู่เหยา “……”
หลิวเจิง “……”
เฉาอิ๋ง “……”