กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 490 แล้วเจ้าจะเอาอย่างไร?
แสงตะวันยามบ่ายเจิดจ้าแผดเผา
เย่จิ่วเฉินหันหลังให้ฟู่เหยา ในดวงตาดำสนิทพลันปรากฏประกายทมิฬสายหนึ่งอย่างยากจะสังเกตเห็น มุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อยอย่างเลือนราง
ทว่าในชั่วขณะที่หันกลับมา สีหน้าเหล่านั้นก็ถูกเขาเก็บงำไว้อย่างรวดเร็ว
ราวกับไม่เคยปรากฏขึ้นมาก่อน
“แม่ทัพยังมีธุระอันใดหรือ?”
ฟู่เหยาเม้มริมฝีปาก ใบหน้าแข็งกร้าวเผยแววลังเลเหมือนอยากพูดแต่ก็ชะงักไว้ ซึ่งแทบไม่เคยปรากฏให้เห็น
ถึงกระนั้น ฟู่เหยาก็เงียบไปสองอึดใจ ก่อนจะเอ่ยสิ่งที่ต้องการขอจากเย่จิ่วเฉินออกมา
“ท่านอ๋อง ข้าตัดสินใจทำตามข้อเสนอของท่าน คืนนี้จะยกทัพโจมตีซีเหลียง เพียงแต่มีเรื่องหนึ่งอยากขอให้ท่านอ๋องช่วย”
“แม่ทัพอยากให้ข้านำทัพไปด้วยตนเองหรือ?”