เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 491 ข้าจะให้เจ้าแต่งกับเยว่เฉิง
หลิ่งเยวกับฟู่เหยายืนมองเย่จิ่วเฉินและกองทัพม้าเปียวฉีจากไปตลอดทาง แววตาฟู่เหยาเจิดจรัสเปี่ยมความมั่นใจ
กองทัพม้าเปียวฉีซีเหลียงเป็นหน่วยแนวหน้าขึ้นตรงต่อเขา ออกศึกไม่เคยพ่ายแพ้ ครานี้ก็ย่อมไม่มีทางผิดพลาดแม้แต่น้อย เรื่องนี้ฟู่เหยามั่นใจยิ่งนัก
เพียงแต่เย่จิ่วเฉิน……
เมื่อนึกถึงเย่จิ่วเฉิน ฟู่เหยาก็หันไปมองหลิ่งเยวที่อยู่ข้างกาย
เพียงมองแวบเดียว ฟู่เหยาก็อดตกตะลึงไม่ได้ ทั้งยังเลื่อมใสหลิ่งเยวเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน
หากสตรีทั่วไปส่งสามีออกศึก ต่อให้ไม่ร่ำไห้ปานดอกสาลี่ต้องหยาดฝน ก็ต้องอาลัยอาวรณ์ไม่อยากจากไป ทว่าหลิ่งเยวกลับไม่มีเลย นางยืนนิ่งอยู่เช่นนั้น สีหน้าไร้อารมณ์ แววตาเย็นชา ราวกับไม่ใช่ภรรยาที่มาส่งสามีออกศึก แต่เป็นคนนอกที่เรื่องไม่เกี่ยวก็ลอยตัว
จิตใจและความสงบนิ่งเช่นนี้ หากไม่ใช่เพราะในใจหลิ่งเยวไม่มีเย่จิ่วเฉิน แน่นอนว่าความเป็นไปได้นี้ไม่มีทางเป็นจริง