เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 489 บังเอิญเสียจริง ข้าก็เหมือนกัน
เหลิ่งเยว่ทำหน้าตายเคร่งขรึมราวกับยอดคน พูดจบประโยคหนึ่งก็หันหลังเดินออกจากกระโจมทหารของฟู่เหยาไปพร้อมกับเย่จิ่วเฉิน
ฟู่เหยายืนนิ่ง มองไปทางประตูอย่างเหม่อลอย
ตอนนี้ไม่มีเงาของหลิ่วชิงกับเย่จิ่วเฉินอยู่ตรงประตูแล้ว แต่คำพูดที่นางเพิ่งกล่าวและร่องรอยที่ทั้งสองทิ้งไว้กลับชัดเจนอย่างยิ่ง ชัดจนฟู่เหยาไม่อาจทำเป็นมองข้ามได้
ลองคิดถึงการประลองของพวกเรา?
เหตุใดหลิ่วชิงจึงพูดประโยคนี้ขึ้นมากะทันหัน ความหมายของมันคืออะไร?
แม้ฟู่เหยาจะได้พบเหลิ่งเยว่ไม่บ่อยนัก ทั้งยังรู้จักกันมาเพียงหนึ่งวันสั้น ๆ แต่ในความรู้สึกของเขา เหลิ่งเยว่เป็นสตรีเย็นชา พูดน้อย แต่ฉลาดหลักแหลมอย่างแน่นอน คนพูดน้อยไม่มีทางเอ่ยประโยคนั้นขึ้นมาโดยไร้เหตุผล
การประลองระหว่างนางกับเขา...
ฟู่เหยายืนนิ่งอยู่ที่เดิม ในหัวหวนคิดถึงรายละเอียดการประลองระหว่างเขากับหลิ่วชิงเมื่อคืนนี้ไม่หยุด