เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 488 เต่าน้อยผู้น่าสงสาร
เหลิ่งเยว่เดินอาด ๆ เข้าไปในกระโจมทหารของฟู่เหยา ด้วยท่าทางกร่างไม่ไว้หน้าใคร ฟู่เหยายืนอยู่ที่เดิม เม้มปากเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร
ฟู่เหยาค่อย ๆ รวบรวมสมาธิ แล้วเดินไปหาหลิ่วชิงกับเย่จิ่วเฉิน
“ไม่ทราบว่าท่านอ๋องกับพระชายาอ๋องมีเรื่องสำคัญใดจะหารือกับแม่ทัพผู้นี้?”
มุมปากของเย่จิ่วเฉินยกขึ้นเป็นรอยยิ้มตามเคย “คืนนี้แม่ทัพสามารถเคลื่อนทัพโจมตีต้าโจวได้”
“คืนนี้หรือ?”
คำพูดของเย่จิ่วเฉินทำให้ฟู่เหยาชะงักไป
วันนี้ยามเที่ยงพวกเขาเพิ่งหารือเรื่องการเคลื่อนทัพกันไป หากฟู่เหยาจำไม่ผิด ตอนนั้นเขาพูดกับเย่จิ่วเฉินชัดเจนแล้วว่า ตนต้องรับผิดชอบกองทัพซีเหลียงทั้งหมด จะสั่งเคลื่อนทัพโจมตีต้าโจวอย่างง่ายดายไม่ได้เด็ดขาด
อีกทั้งตอนนั้นเย่จิ่วเฉินก็ไม่ได้พูดอะไร เหตุใดจู่ ๆ ถึงกลับมาแล้วรื้อฟื้นเรื่องเดิมอีก?
ยิ่งไปกว่านั้น ยังเป็นหลังจากที่เขาบอกตัวตนของตนกับฟู่เหยาแล้ว