เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 487 วางอำนาจเกินไปหน่อยหรือไม่?
เพราะการมาถึงอย่างกะทันหันของเย่จิ่วเฉิน บรรยากาศระหว่างเหล่าแม่ทัพนายกองที่เพิ่งผ่อนคลายลงได้ไม่ง่ายก็กลับกระอักกระอ่วนขึ้นมาอีกครั้ง
ยังดีที่ตอนนี้ทุกคนกินอาหารกันเกือบเสร็จแล้ว จึงพากันเก็บข้าวของและแยกย้ายจากไป
ไม่นาน ตรงนั้นก็เหลือเพียงเย่จิ่วเฉินกับหลิ่วชิงสองคน หลิวเจิงถูกอู๋จิงลากตัวไปอย่างแข็งขัน ส่วนฮุยอี๋ก็รู้จักประมาณตน ถอยห่างออกไปอยู่ไกลพอสมควร
ฟู่เหยายังคงยืนอยู่ที่เดิมไม่ไกลนัก เขาจ้องมองเหลิ่งเยว่กับเย่จิ่วเฉินด้วยสีหน้าซับซ้อนและเคร่งขรึมอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะหันหลังเดินก้าวยาวจากไปโดยไม่เอ่ยคำ
หลิ่วชิงมองฟู่เหยา แล้วหันกลับมามองเย่จิ่วเฉิน
“เจ้าไปพูดอะไรกับเขาหรือ?”
เย่จิ่วเฉินยิ้ม พลางยกมือรวบปอยผมที่ห้อยลงมาของหลิ่วชิงไปทัดไว้หลังหู
“เป็นอะไรไป?”
“สีหน้าเขาเหมือนกลืนอุจจาระเข้าไปอย่างไรอย่างนั้น”