เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 482 ให้ข้ามีหุ่นกลอัจฉริยะสักคนหรือ
หลิวเจิงยังคุกเข่าอยู่บนพื้น จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงเย็นเยียบแผ่วเบาดังมาจากเหนือศีรษะ
เย่จิ่วเฉินชะงักเล็กน้อย ก่อนจะยกมุมปากยิ้มอย่างเข้าใจ
เขารู้อยู่แล้ว ด้วยนิสัยของเหลิ่งเยวี่ย นางจะอยู่ในกระโจมอย่างว่าง่าย ทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้อย่างไร
เย่จิ่วเฉินรวบรวมสติเล็กน้อยแล้วหันไปมอง และก็เห็นเหลิ่งเยวี่ยยืนอยู่ตรงปากกระโจมจริง ๆ นางกอดอก พิงกายเอียง ๆ อยู่ข้างหนึ่ง เชิดคางเล็กน้อย สีหน้าเรียบเฉย
แม้ภายนอกจะดูเหมือนไม่มีอารมณ์ใด แต่ท่าทีสงบนิ่งเช่นนี้กลับทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ
ไม่เพียงไม่รู้สึกรังเกียจ กลับยังเกิดความเคารพนับถือ
หลิวเจิงจ้องเหลิ่งเยวี่ยอย่างงุนงงอยู่สองวินาที ก่อนจะได้สติแล้วตบหน้าผากตนเอง
“ไอ้หยา!”
เขาร้องอย่างหงุดหงิดแล้วลุกขึ้น หันหลังวิ่งกลับไป แต่เพิ่งวิ่งได้สองก้าวก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหันกลับมามองเหลิ่งเยวี่ยกับเย่จิ่วเฉินอีกครั้ง