เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 479 ตายคาที่
เย่จิ่วเฉินขมวดคิ้ว ดวงตาดำมืดจับจ้องเหลิ่งเยว่ด้วยสายตาเย็นชา
ประลองกัน?
เสี่ยวเยว่เอ๋อร์ของเขาคิดจะทำอะไรอีก?
ฟู่เหยาก็จ้องเหลิ่งเยว่ไม่กะพริบตา
ยังไม่ต้องพูดถึงว่าเหลิ่งเยว่เป็นสตรีหรือไม่ ต่อให้จู่ ๆ มีคนแปลกหน้าโผล่มายืนตรงหน้าฟู่เหยา แล้วพูดอย่างชวนงุนงงว่าต้องการประลองกับเขา ฟู่เหยาก็ต้องปฏิเสธโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด หลังได้ฟังเหลิ่งเยว่พูดจบ ฟู่เหยาไม่ได้ปฏิเสธทันที กลับครุ่นคิดตามอยู่ในใจ
เหลิ่งเยว่ไม่รู้ว่าฟู่เหยาคิดอะไรอยู่ และคร้านจะรู้ด้วย นางเพียงคิดว่าหากเป็นคนปกติ จู่ ๆ ได้ยินคำขอชวนงุนงงเช่นนี้ ก็คงปฏิเสธโดยไม่ต้องคิด
หากเป็นนาง คงจับโยนออกไปตั้งแต่แรกแล้ว
ฟู่เหยากลับสงบนิ่งได้ถึงเพียงนี้ เหลิ่งเยว่จึงแอบยกนิ้วให้เขาในใจ