เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 478 กล้าประลองกันหรือไม่
อ๋องผู้ว่างงานคนหนึ่งที่ไม่รู้โผล่มาจากที่ใด แม้แต่สนามรบก็ยังไม่เคยขึ้น กลับถูกส่งมาเป็นผู้ตรวจการทัพอย่างนั้นหรือ?
หึหึ!
ฟู่เหยาในใจย่อมต่อต้าน ทว่าพระบัญชาของฮ่องเต้ยากขัดขืน ทั้งยังปฏิเสธไม่ได้
ดังนั้นฟู่เหยาจึงคิดว่า หากเย่จิ่วเฉินอยู่ที่นี่อย่างสงบเสงี่ยม ไม่ก่อเรื่องวุ่นวาย เขาก็จะปล่อยให้อีกฝ่ายเป็นอ๋องผู้ว่างงานอยู่ที่นี่ต่อไป
แต่หากทำให้กองทัพของเขาปั่นป่วนไปหมด…
ฟู่เหยาตัดสินใจแน่วแน่ในใจ ทั้งยังเคยจินตนาการว่าเย่จิ่วเฉินจะเป็นคนเช่นไร
ทว่าเขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าเย่จิ่วเฉินตัวจริงจะเป็นเช่นนี้
ยังไม่ต้องพูดถึงรูปลักษณ์ เพียงเขายืนอยู่ตรงนั้น ไม่พูดไม่ทำสิ่งใด ระหว่างคิ้วก็คล้ายมีรัศมีเย็นเยียบที่ติดตัวมาแต่กำเนิด ชวนให้ผู้คนมิอาจมองข้าม ทั้งที่เป็นเนตรดอกท้อคู่งามแท้ ๆ กลับถูกเขาทำให้ลึกล้ำคมกริบดุจอินทรีราตรี อีกทั้งประกายในดวงตาคู่นั้นยังคล้ายมีพลังทะลวงและหยั่งรู้ มองทะลุหัวใจผู้คนได้อย่างง่ายดาย