กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 477 เกือบลืมไปแล้วว่ามีคนอย่างเจ้าอยู่
บรรยากาศที่แต่เดิมแข็งกระด้างน่าอึดอัด พลันเปลี่ยนไปเพราะคำพูดประโยคเดียวของหลิ่งเยว่
เวลานี้ยังเห็นได้ชัดว่าใบหน้าคล้ำของหลิวเจิงแดงก่ำขึ้นมา
ข้าเรียกเจ้าแล้ว แล้วเจ้าจะทำอะไรได้?
แล้วมันจะทำอะไรได้วะ!
สีหน้าหลิวเจิงน่าเกลียด เขาพูดไม่ออก เฉาอิ๋งกับทหารคนอื่น ๆ ข้าง ๆ ก็ไม่รู้ว่าจะมีปฏิกิริยาเช่นไร เมื่อมองไปยังหลิ่งเยว่ นางกลับสีหน้าไม่เปลี่ยน ใจไม่สะท้าน ไม่มีปฏิกิริยาใดแม้แต่น้อย
ส่วนเย่จิ่วเฉิน เมื่อหลิ่งเยว่กล่าวประโยคที่ทำให้หลิวเจิงแทบกระอักเลือดด้วยความโมโห ความหม่นมืดบนใบหน้าก็เริ่มคลายลง
เขาลืมไปเสียแล้ว
เยว่เอ๋อร์ตัวน้อยของพวกเขามีเพียงฝีปากที่ทำคนโกรธจนตายแล้วไม่ต้องชดใช้ชีวิต ก็เพียงพอให้เดินทางไปได้ทั่วใต้หล้าแล้ว