เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 476 เจ้าจะทำอะไรข้าได้
รัตติกาลมืดมิด
เดิมทีควรไปถึงค่ายทหารตั้งแต่ยามเซิน แต่เพราะคนที่เย่โม่หานส่งมาก่อกวน จึงช้าไปเต็มหนึ่งชั่วยาม
ตัวน้อยในใจหลิ่งเยว่พองตัวด้วยความโมโหราวกับปลาปักเป้า นั่งกระเทือนขึ้นลงอยู่บนหลังม้า ทั่วร่างแผ่ไอสังหารเย็นเยียบเข้มข้น อากาศรอบข้างราวกับลดอุณหภูมิตามไปด้วย
ในที่สุดก็เห็นแสงไฟกับเงาของค่ายทหารอยู่ไกล ๆ ความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากร่างเหลิ่งเยวี่ยจึงลดลงเล็กน้อย
เย่จิ่วเฉินควบม้าพร้อมโอบหลิ่งเยว่ไว้ ย่อมสัมผัสอารมณ์ของนางได้อย่างชัดเจน
เพียงแต่เมื่อเทียบกันแล้ว ในใจเย่จิ่วเฉินมีแต่ความจนใจและรู้สึกผิดมากกว่า
เดิมทีเขาวางแผนทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้วว่าจะส่งหลิ่งเยว่กับคนตระกูลเหลิ่งไปถึงเฉียงอู๋อย่างปลอดภัย รอให้จัดการทุกอย่างเสร็จแล้วค่อยไปตามหาพวกนาง
แต่หลิ่งเยว่มักทำให้เขาตั้งตัวไม่ทันอยู่เสมอ