เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 475 ทั้งที่ใส่ใจ เหตุใดกลับไม่เอ่ยถึงแม้แต่คำเดียว?
ชายชุดดำจบชีวิตลงทั้งที่ยังเต็มไปด้วยความไม่ยินยอมและความไม่เข้าใจ จากนั้นก็มุ่งหน้าสู่ปรโลกพร้อมสหายของตน
เย่จิ่วเฉินกับหลิ่งเยว่เดินนำเข้าไปในป่า ส่วนเยว่เฉิงอุ้มชายชุดเทาเดินตามหลัง โดยมีอู๋จิงอยู่ข้างกาย
ชายชุดเทามองคนทั้งสองที่อยู่ห่างไปเพียงไม่กี่ก้าวเบื้องหน้า
ท้องฟ้ายามราตรีที่มืดสลัว บัดนี้มีดวงจันทร์โผล่พ้นออกมาอย่างเงียบงัน แสงจันทร์ขาวกระจ่างส่องลอดเข้ามาในป่า อาบไล้ร่างของหลิ่งเยว่กับเย่จิ่วเฉิน ราวกับฉาบแสงสีเงินให้พวกนาง
ทั้งสองดูราวกับไม่ได้รับผลกระทบจากเหตุลอบสังหารเมื่อครู่แม้แต่น้อย
ชายชุดเทาบอกไม่ถูกว่าตอนนี้ตนรู้สึกเช่นไร เพียงรู้สึกว่ามันซับซ้อนและยากจะเข้าใจ ราวกับเส้นด้ายพันยุ่งเหยิงไร้ระเบียบ ทั้งยังไร้เบาะแสให้คลี่คลาย
เขาขยับลำคอ ก่อนจะอดเอ่ยปากขึ้นมาไม่ได้
“พวกเขาไม่อยากรู้เลยหรือว่าใครเป็นคนส่งคนเหล่านั้นมา?”