กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 474 ความทรงจำเจ็ดวินาที
ราตรีมืดมิด ลมหนาวเยียบเย็น
พร้อมสายลมหนาว ไอสังหารเข้มข้นก็พุ่งโจมตีรถม้าโดยตรง อู๋จิงชักกระบี่อ่อนที่เอวออกทันที แล้วฟันสวนไปทางต้นตอของไอสังหาร
ในเวลาเดียวกัน เสียงลมและเสียงลูกธนูนับไม่ถ้วนก็พุ่งกรูเข้ามาจากทุกสารทิศ
ภายในรถม้า เย่จิ่วเฉินเม้มริมฝีปากบาง แววตาเย็นชา มือข้างหนึ่งโอบเอวเหลิ่งเยวี่ย อีกข้างหิ้วคอเสื้อฮุยอี้ ก่อนทะยานตัวขึ้น กระโดดออกจากทางด้านบนของรถม้า
ก่อนพวกเขาจะกระโดดออกจากรถม้าเพียงเสี้ยววินาที ตัวรถก็ถูกลูกธนูนับไม่ถ้วนยิงทะลุพร้อมกัน
ตัวรถแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ ในพริบตา
คนชุดดำถือกระบี่ยาวปิดบังใบหน้ากว่าสิบคนปรากฏขึ้นในป่าทึบรอบด้านทันที
อู๋จิงกับเยว่เฉิงพุ่งเข้าไปข้างหน้า ต่อสู้กับคนชุดดำกว่าสิบคนนั้น