เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 472 ยังมีชีวิตอยู่ ทว่าก็ตายไปแล้ว
แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องอย่างอบอุ่นและเจิดจ้า
รถม้าค่อย ๆ เคลื่อนไปตามทางเล็กในชนบท อากาศเริ่มอุ่นขึ้น กิ่งไม้ที่เคยแห้งเหี่ยวไร้ชีวิตชีวาก็ค่อย ๆ ผลิสีเขียวออกมาทีละน้อย
เยว่เฉิงกับอู๋จิงรับหน้าที่ขับรถม้า ส่วนเหลิ่งเยวี่ยกับเย่จิ่วเฉินนั่งอยู่ในห้องโดยสารพร้อมกับฮุยไต้
เหลิ่งเยวี่ยกับเย่จิ่วเฉินนั่งนิ่ง สีหน้าไร้อารมณ์ ส่วนฮุยอี้ก็เช่นกัน
ตอนนี้ในใจเขามีแต่คำด่าบัดซบ
ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ นอกจากเหลิ่งเยวี่ยกับเย่จิ่วเฉินจะคอยสกัดจุดชีพจรให้เขาตามเวลาแล้ว พวกเขาก็ไม่พูด ไม่ถาม และไม่ทำอะไรเขาเลย
นี่หรือคือท่าทีที่มีต่อเชลย?
ทั้งที่รู้ว่าเขาแอบติดตามมาเพื่อตรวจสอบความเคลื่อนไหวของพวกเขาสองคน แทนที่จะหาทางรับมือ กลับพาเขามาด้วยอย่างเปิดเผยเสียเลย
ตกลงพวกเขาสองคนไม่เห็นเขาอยู่ในสายตาเลย หรือแท้จริงแล้วเขาไร้ความสามารถกันแน่