กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 471 นี่จะกำเริบเสิบสานเกินไปหน่อยหรือไม่
แม้แม่อาเฉิงจะพูดอย่างหนักแน่นเด็ดขาด แต่ดวงตายังคงพร่ามัวด้วยน้ำตา ใบหน้าดูอ่อนแอบอบบาง ไม่ว่าอย่างไรก็ดูไม่เหมือนคนที่จะหยิบมีดขึ้นมาฆ่าคน
อย่างไรเสีย หากทนไม่ไหวจริง ๆ และคิดอยากฆ่าคนจริง ก็คงไม่รอจนถึงตอนนี้
แม่อาเฉิงสูดหายใจเข้าลึก ๆ หลายครั้ง คล้ายกำลังสงบสติอารมณ์ หรือไม่ก็กำลังตัดสินใจบางอย่าง
“เรื่องที่เหลือพวกเจ้าก็รู้แล้ว
เดิมทีข้าคิดว่าหลังจากฆ่าเขาแล้ว ข้ากับอาเฉิงจะได้ใช้ชีวิตดี ๆ ต่อไป
แต่ข้าไม่คิดเลยว่าพวกเจ้าจะพบว่าข้าเป็นคนฆ่า
ฆ่าคนก็ต้องชดใช้ด้วยชีวิตจริง ๆ
ข้าไม่กลัวตาย!
ข้าอยากตายมานานแล้ว หากไม่ใช่เพราะอาเฉิง ข้าคงไม่มีชีวิตอยู่จนถึงวันนี้