เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 470 โอกาสของข้ามาถึงแล้ว
ภายในห้องเงียบจนได้ยินเข็มตก
สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่แม่อาเฉิง นางกอดอาเฉิงไว้ ใบหน้ามีแววกระอักกระอ่วน สายตาคล้ายหลบเลี่ยงเล็กน้อย แต่ก็ยังตอบคำถามของเย่จิ่วเฉิน
“เขาคอไม่แข็ง แต่ชอบดื่มสุรายิ่งนัก เป็นพวกที่ดื่มเป็นประจำ แต่ดื่มทีไรก็เมาทุกที”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เย่จิ่วเฉินหรี่ดวงตาดำลงเล็กน้อย ประกายแหลมคมราวกับมองทะลุปรุโปร่งพลันจับอยู่บนใบหน้าของแม่อาเฉิง ทำให้หัวใจในอกนางหดวูบอย่างห้ามไม่อยู่
ทว่าวินาทีต่อมา เย่จิ่วเฉินก็เบนสายตาไป
“ตอนนี้ข้อพิรุธข้อแรกคลี่คลายแล้ว
ต่อไปคือข้อพิรุธข้อที่สอง ฆาตกรสังหารคนในพื้นที่ปิดตายสนิทได้อย่างไร แล้วหลบหนีไปโดยไม่มีผู้ใดล่วงรู้ได้อย่างไร”
คำอธิบายของเย่จิ่วเฉินทำให้ทุกคนคล้ายจะเข้าใจอยู่บ้าง แต่ก็เหมือนก้าวเข้าสู่ปริศนาที่ใหญ่กว่าเดิม
มีพ่อค้าผ้าคนหนึ่งอดถามขึ้นมาอีกไม่ได้