เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 469 มิใช่ว่าข้าดูแคลนเขาจริง ๆ
ซี่โครงเป็นหนึ่งในส่วนที่เปราะบางที่สุดของร่างกายมนุษย์
บุรุษชุดเทาถูกกระแทกเข้าอย่างจังเช่นนี้ จึงรู้สึกปวดหนึบตรงชายโครง แนวรุกพลันหยุดชะงัก ร่างกายถอยหลังไปตามสัญชาตญาณ ทว่าเย่จิ่วเฉินจะปล่อยเขาไปง่าย ๆ ได้อย่างไร
อาศัยจังหวะนี้ เย่จิ่วเฉินก้าวเข้าไปคว้ากระดูกสะบักของบุรุษชุดเทา แล้วกดลงอย่างแรง อีกฝ่ายตั้งรับไม่ทัน ร่างจึงคุกเข่าลงกับพื้นตามแรงกด
วินาทีถัดมา มืออีกข้างของเย่จิ่วเฉินก็จับลำคอของบุรุษชุดเทาไว้
ทุกอย่างเกิดขึ้นในชั่วพริบตา รวดเร็วจนหากไม่ตั้งใจมองให้ดี เพียงกะพริบตาครั้งเดียวก็อาจพลาดไปแล้ว
เหลิ่งเยวี่ยมองออกถึงจิตสังหารของเย่จิ่วเฉิน จึงรีบเอ่ยเรียกเขาไว้ก่อนนิ้วมือจะออกแรงเพียงชั่วอึดใจ
“อย่าฆ่าเขา!”
เสียงของเหลิ่งเยวี่ยคล้ายมีพลังเวท เพียงสิ้นเสียง นิ้วมือที่กำลังสะสมพลังของเย่จิ่วเฉินก็หยุดชะงักลงทั้งอย่างนั้น