กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 465 ฆาตกรรมในห้องปิดตาย
ข้าอยากนอนกับเจ้า!
คำสี่คำแสนเรียบง่าย ตรงไปตรงมา ทำให้เย่จิ่วเฉินผู้เป็นคุณชายเสเพลมาตลอดชีวิต เพิ่งรู้เป็นครั้งแรกว่าความเขินอายมีรสชาติอย่างไร
ดวงตาสีดำสนิทลึกล้ำของเขาในยามนี้ดุจทะเลยามราตรี จ้องมองเหลิ่งเยวี่ยอย่างลึกซึ้ง
แม้สีหน้าจะดูไม่ผิดปกตินอกจากอาการนิ่งอึ้ง แต่เหลิ่งเยวี่ยก็ตาไวพอจะเห็นว่าใบหูของเย่จิ่วเฉินแดงขึ้นแล้ว
เอ๊ะ?
เจ้าปีศาจน้อยเขินแล้วหรือ?
ช่างหาได้ยากยิ่งนัก!
แต่เจ้าจ้องข้าทำไม?
“ได้หรือไม่ได้ พูดมา!”