เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 464 ลงมือทำให้ดูแล้วจะอธิบายให้ฟัง
ราตรีดำสนิท เงียบสงัดและชวนให้ผู้คนอึดอัด
ตำหนักเย็นทั้งทรุดโทรมและรกร้าง ประตูใหญ่ถูกลงกลอนแน่นหนา แม้จะตั้งอยู่ในวังหลวง แต่กุญแจดอกนี้กลับราวกับตัดขาดตำหนักเย็นออกจากอีกโลกหนึ่ง
ที่นี่ไม่มีเครื่องตกแต่งหรูหราสะอาดสะอ้าน ไม่มีคนรับใช้คอยปรนนิบัติ มีเพียงสตรีบางคนที่ถูกขังอยู่ที่นี่มานานจนสติไม่ปกติอีกต่อไป
ฮองเฮาเฟ่ยนั่งอยู่บนเก้าอี้ ฟังเสียงร้องคลุ้มคลั่งที่ดังแว่วมาเป็นระยะ แต่สีหน้ากลับไร้อารมณ์
นางหลับตาลงเล็กน้อย คล้ายหลับไปแล้ว หรือไม่ก็ยังไม่หลับ
ดูเหมือนนางกำลังรออะไรบางอย่าง หรืออาจไม่ได้รอสิ่งใดเลย
กำแพงที่ผุพังไม่อาจต้านลมหนาวยามค่ำคืน ลมพัดกระหน่ำใส่ร่างฮองเฮาเฟ่ยอย่างกำเริบเสิบสาน แต่นางกลับราวกับไม่รู้สึกหนาวเลย
พลันแสงไฟสว่างจ้าก็ส่องเข้ามาในตำหนักเย็นอันมืดสลัว เสียงฝีเท้าดังแผ่วเบาแต่ไม่สับสนวุ่นวาย
“เอี๊ยด——”