เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 466 อุ้มลูกกลม ๆ ไว้ในท้อง
คำพูดประโยคเดียวของเหลิ่งเยวี่ย ทำให้บรรยากาศภายในห้องซึ่งอึมครึมอยู่แล้ว กลับยิ่งประหลาดพิกลขึ้นมาในทันใด
เย่จิ่วเฉินขมวดคิ้วมองเหลิ่งเยวี่ย ภรรยาที่อยู่ข้าง ๆ ก็อดก้าวเข้ามาถามไม่ได้
“แม่นางท่านนี้ เจ้า... เจ้าพูดว่าอะไรนะ?”
“เมื่อครู่ข้าตรวจดูแล้ว หน้าต่างทุกบานในห้องล้วนปิดจากด้านในและลงกลอนเอาไว้ หากเป็นไปตามที่เจ้าบอกว่าเจ้ากับลูกเข้ามาจากด้านนอก ก็หมายความว่าตอนนั้นประตูก็ล็อกอยู่เช่นกัน
สามีของเจ้าโดนฆ่าตายในห้องที่ปิดสนิททุกทาง แต่หลังจากเจ้าเข้ามาแล้ว เจ้าไม่เห็นคนอื่นเลยใช่หรือไม่?”
ภรรยาผู้ตายเบิกตากว้าง มองเหลิ่งเยวี่ยอย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก ก่อนจะพยักหน้าอย่างงุนงง
“ใช่! ใช่แล้ว!”
เหลิ่งเยวี่ยไม่ตอบ แต่พลันหันไปจ้องเถ้าแก่กับเสี่ยวเอ้อร์ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
“ช่วงนี้มีใครเข้าออกโรงเตี๊ยมบ้างหรือไม่?”