เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 446 คำเช่นนี้ไม่เหมาะกับข้า
หลังหลินเชี่ยนหรูจากไป เหลิ่งเยวี่ยเดินไปหาเย่จิ่วเฉินอย่างไม่เร่งไม่ช้า ใบหน้ายังคงสงบนิ่งไร้ระลอก
เจียงทิงไป๋กับเฟ่ยหย่าหรูมองเหลิ่งเยวี่ยอยู่ เฟ่ยหย่าหรูกัดริมฝีปาก กำมือแน่น ดูคล้ายจะประหม่า แต่ก็คล้ายมีอารมณ์อื่นปะปนอยู่
เหลิ่งเยวี่ยเดินมาถึงตรงหน้าเย่จิ่วเฉิน เย่จิ่วเฉินก็อดเอ่ยปากก่อนมิได้
“เยวี่ยเอ๋อร์...”
“ไม่เป็นไร”
เหลิ่งเยวี่ยรู้ว่าเย่จิ่วเฉินจะพูดอะไร นางจึงเอ่ยตัดบทเขาอย่างแผ่วเบา แล้วเขย่งปลายเท้าแนบริมฝีปากกับข้างหูเย่จิ่วเฉิน กระซิบด้วยเสียงที่มีเพียงพวกเขาสองคนได้ยินว่า
“วางใจเถิด ข้าไม่ใช่พระแม่ศักดิ์สิทธิ์เสียหน่อย”
กล่าวจบ เหลิ่งเยวี่ยก็ยืนกลับไปที่เดิมด้วยสีหน้าเรียบเฉย เย่จิ่วเฉินมองนางด้วยดวงตาลึกล้ำวังเวง มีสีหน้าจนใจอยู่บ้าง ครู่หนึ่งก็ได้แต่ถอนหายใจหนัก ๆ
“ข้าควรทำอย่างไรกับเจ้าดี?”