เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 447 แกล้งหลับเหนื่อยมากสินะ?
แสงตะวันยามเย็นค่อย ๆ เลือนหาย ท้องฟ้าถูกความมืดสลัวเข้าครอบคลุม
รถม้าที่กลับจวนอ๋องเคลื่อนไปอย่างช้า ๆ
ภายในรถม้า เหลิ่งเยวี่ยเอนพิงไหล่เย่จิ่วเฉินอย่างเกียจคร้าน หลับตาพักสายตา
เย่จิ่วเฉินโอบไหล่เหลิ่งเยวี่ยไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง อีกมือกุมมือของนางไว้ ดวงตาหลุบต่ำมองคนที่พิงอยู่บนไหล่
เขาจำไม่ได้แล้วว่าตั้งแต่เมื่อใด สตรีที่เคยมีภาพลักษณ์สูงส่งติดตัวอยู่เสมอ ทั้งยังมีรัศมีผู้ยิ่งใหญ่คอยห้อมล้อม ได้ค่อย ๆ ทิ้งท่าทีผู้ยิ่งใหญ่ที่เคยเกร็งขึงอยู่ตลอดไปโดยไม่รู้ตัว แล้วยินดีจะพิงข้างกายเขา แนบชิดและไว้วางใจเขา
เหลิ่งเยวี่ยเช่นนี้ แล้วเขาจะตำหนินางได้อย่างไร?
ลองคิดดูตั้งแต่รู้จักกันมา มีเรื่องใดบ้างที่นางทำแล้วไม่ทำให้เขาหวาดผวาจนขวัญหนีดีฝ่อ กระวนกระวายใจ?
หากวันใดนางเชื่องขึ้นมาจริง ๆ เย่จิ่วเฉินรู้สึกว่าตนเองคงยิ่งไม่สบายใจ
ดังนั้นเมื่อลองคิดดูแล้ว เย่จิ่วเฉินก็ปล่อยวางได้