เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 445 ข้ามีตารางงานแน่นอยู่หน่อย
ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใด ท้องฟ้าก็ค่อย ๆ มืดลง แม้เมื่อเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิ เวลากลางวันจะยาวนานขึ้นแล้ว แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด วันนี้กลับมืดเร็วยิ่งนัก
นอกประตูวัง หลินเชี่ยนหรูเฝ้าอยู่ข้างรถม้าของเหลิ่งเยวี่ยมาตลอด นางเดินวนไปมาเป็นครั้งคราว แล้วก็ชะเง้อมองไปทางประตูวังเป็นระยะ
ในที่สุด หลังจากเฝ้ารออย่างกระสับกระส่าย หลินเชี่ยนหรูก็เห็นเหลิ่งเยวี่ยกับเย่จิ่วเฉินปรากฏตัว นางอดถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอกไม่ได้ ก่อนก้าวเข้าไปหา
เมื่อเห็นหลินเชี่ยนหรู เหลิ่งเยวี่ยกับเย่จิ่วเฉินต่างก็ประหลาดใจอยู่บ้าง
“ในที่สุดพวกเจ้าก็ออกมาแล้ว”
“เจ้ายังไม่กลับอีกหรือ?”
เหลิ่งเยวี่ยสงสัยอยู่ในใจ ปากก็พูดออกมาโดยไม่ยั้งคิด
ยังดีที่หลินเชี่ยนหรูไม่ใช่คนเจ้าคิดเจ้าแค้น เห็นได้ชัดว่านางไม่ได้ใส่ใจนัก ทว่าทันทีที่เย่จิ่วเฉินเห็นหลินเชี่ยนหรูเดินมาหาเหลิ่งเยวี่ย ใบหน้าคมคายของเขาก็เผยไอเย็นเยียบวังเวงวูบหนึ่ง
บุตรีของหลินอัครเสนาบดีผู้นี้มาขวางเหลิ่งเยวี่ยไว้ คิดจะทำอะไรกัน?