เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 444 จะปล่อยเรื่องไปเช่นนี้หรือ?
เฟ่ยหย่าหรูคุกเข่าอยู่บนพื้น เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เบิกตากว้างมองฮองเฮาเฟ่ย
แม้ฮองเฮาเฟ่ยจะมีสีหน้าเสียดายและสะเทือนใจ ทว่าภายใต้ดวงตางามกลับมีประกายเจิดจ้าจนยากจะละสายตา ประกายนั้นคล้ายห้วงเหวลึกมหึมา ดึงรั้งจิตใจเฟ่ยหย่าหรูไว้อย่างลึกล้ำ ทำให้นางชะงักคำพูดที่จวนจะหลุดออกมาจากปาก
ฮองเฮาเฟ่ยเอ่ยอย่างสุขุมไม่เร่งร้อนว่า “เจ้าเป็นหลานสาวของเปิ่นกง โชคดีที่พระชายาอ๋องหวนไม่ได้เป็นอะไร อีกทั้งคนผู้นั้นก็เป็นเพียงผู้ติดตามของเจ้า เปิ่นกงจะช่วยขอความเมตตาจากพระชายาอ๋องหวนให้ เชื่อว่าฮ่องเต้จะเห็นแก่เปิ่นกงกับองค์รัชทายาท แล้วละเว้นโทษเจ้า”
กล่าวจบ ฮองเฮาเฟ่ยยกมือขึ้นกดไหล่เฟ่ยหย่าหรูเบา ๆ ไม่หนักไม่เบา จากนั้นก็หันไปมองเจียงสิงเลี่ย
“ฝ่าบาท…”
เจียงสิงเลี่ยยังคงนั่งอยู่หลังโต๊ะ แววตาคมกริบคล้ายแฝงนัยลึกซึ้ง เขามองฮองเฮาเฟ่ยอย่างลึกซึ้งครู่หนึ่ง
เฟ่ยหย่าหรูมองฮองเฮาเฟ่ย แล้วมองเจียงสิงเลี่ย ก่อนจะก้มหน้าลง