กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 443 เจ้าชอบนาง
ภายในคุกใต้ดินอันมืดสลัว ดวงตาดำสนิทของเย่จิ่วเฉินกลับราวกับมีดวงดารานับไม่ถ้วนร่วงหล่นอยู่ พร่างพราวเจิดจ้าเพียงพอจะส่องสว่างให้เหลิ่งเยวี่ย
“มีอะไรหรือ?”
เย่จิ่วเฉินเดินมาหยุดข้างกายเหลิ่งเยวี่ย แล้วถามอย่างอ่อนโยน
เหลิ่งเยวี่ยกะพริบตาปริบ ๆ ใบหน้าสงบนิ่งของนางดูน่ารักเป็นพิเศษ
“ในเมื่อเป็นขันทีแล้ว ก็เรียกชื่อเดิมไม่ได้”
เย่จิ่วเฉินทำสีหน้าจริงจัง ครุ่นคิดอยู่สองอึดใจ คล้ายเห็นด้วยกับคำพูดของเหลิ่งเยวี่ยอย่างยิ่ง
“ก็จริง”
“ในเมื่อจะสั่งสมบุญกุศลให้ลูก เราก็ทำความดีให้ถึงที่สุด เปลี่ยนชื่อให้เขาเสียหน่อยดีหรือไม่?”
“อย่างไรเขาก็เป็นบุรุษ หากละทิ้งแซ่เดิมไปด้วยคงไม่ดี เช่นนั้นใช้แซ่เดิมของเขาตั้งชื่อดีหรือไม่?”