เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 441 ข้าถามเจ้าแล้วหรือ?
เจียงสิงเลี่ยมองเหลิ่งเยว่ด้วยสีหน้าไม่ค่อยดีนัก
“เจ้าเป็นอะไรอีก?”
เหลิ่งเยว่วางตัวสง่าผ่าเผย ไม่ยโสไม่ต่ำต้อย “หม่อมฉันอยากคุยกับเขาตามลำพังก่อนที่ฝ่าบาทจะทรงสอบสวน”
เจียงสิงเลี่ยไม่ได้ตอบทันที เขาเม้มริมฝีปาก ประเมินเหลิ่งเยว่ด้วยแววตาเฉียบคมอยู่ครู่หนึ่ง
แม้ฮองเฮาเฟ่ยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ จะไม่มีปฏิกิริยาใด ยังคงสงบนิ่งผ่อนคลายเช่นเดิม แต่เฟ่ยหย่าหรูกลับเริ่มอดกลั้นไม่อยู่
ถึงอย่างไรก็ไม่เคยผ่านเรื่องราวมามากนัก ต่อให้ตระกูลเฟ่ยอบรมมาดีเพียงใด แต่หากไม่เคยถูกโลกอันโหดร้ายทุบตี ก็ยังขาดอะไรไปอยู่บ้าง
แม้ตั้งแต่เข้ามาในห้องทรงพระอักษร เฟ่ยหย่าหรูจะไม่เคยเอ่ยปาก ยืนอยู่ข้าง ๆ ทำตัวเป็นฉากหลังอย่างเรียบร้อย แต่ในใจกลับขึ้น ๆ ลง ๆ ราวกับนั่งรถเหาะ
ตอนนี้แผ่นหลังนางยิ่งชุ่มเหงื่อ
เมื่อได้ยินเหลิ่งเยว่บอกว่าจะสอบปากคำขันทีตัวปลอมตามลำพัง เฟ่ยหย่าหรูก็อดเงยหน้าขึ้นมองฮองเฮาเฟ่ยไม่ได้