เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 440 เจ้านี่ช่างเรื่องมากเสียจริง
ภายในห้องทรงพระอักษร ฮองเฮาเฟ่ย หลินเชี่ยนหรู เฟ่ยหย่าหรู เจียงทิงไป๋ รวมถึงเหลิ่งเยว่และเย่จิ่วเฉินยืนเรียงแถวอยู่ต่อหน้าเจียงสิงเลี่ย ส่วนขันทีน้อยผู้หมาย “ก่อเหตุ” ถูกกดให้คุกเข่าอยู่กับพื้น ก้มหน้าต่ำแน่นิ่ง
สายตาซับซ้อนและเฉียบคมของเจียงสิงเลี่ยกวาดมองคนทั้งหลายทีละคน
“ตกลงเกิดเรื่องอะไรขึ้น?”
ทันใดนั้นเจียงสิงเลี่ยก็เอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำหนักแน่น แฝงคำตำหนิและอำนาจน่าเกรงขามไว้อย่างเต็มเปี่ยม
เมื่อได้ยินคำถามของเจียงสิงเลี่ย ฮองเฮาเฟ่ยก็เป็นคนแรกที่เอ่ยปาก
“ทูลฝ่าบาท เรื่องเกิดขึ้นในตำหนักเฟิ่งชี หม่อมฉันย่อมไม่อาจปัดความรับผิดชอบ โชคดีที่พระชายาอ๋องหวนปลอดภัยไร้เหตุเภทภัย มิฉะนั้นหม่อมฉันคงต้องโทษตนเองไปตลอดชีวิต”
ฮองเฮาเฟ่ยพูดด้วยท่าทางจริงใจ ดูราวกับเป็นเช่นนั้นจริง ๆ เหลิ่งเยว่คิดในใจว่า หึหึหึ
แน่ใจหรือว่าโทษตนเอง ไม่ใช่หันหลังออกไปจุดประทัดด้วยความดีใจ?