เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 439 เรื่องคราวนี้ชักสนุกแล้ว
แสงอาทิตย์ยามบ่ายอบอุ่นอ่อนโยน สาดส่องทั่วผืนดินจนทุกสิ่งสงบนิ่ง
ภายในห้องตำหนักข้าง เหลิ่งเยว่หลับตาพริ้ม ลมหายใจแผ่วเบาสม่ำเสมอ ราวกับกำลังหลับใหล
ภายในห้องเงียบสงัดยิ่งนัก
กาลเวลาค่อย ๆ เคลื่อนผ่านไปทีละนาที
ทันใดนั้น ประตูห้องก็เปิดออกอย่างเงียบเชียบ คนผู้หนึ่งในชุดคล้ายขันทีน้อยยืนอยู่ตรงประตู กวาดตามองรอบด้านอย่างระมัดระวัง ก่อนตรวจดูอีกครั้งว่ามีใครเห็นร่องรอยการมาของเขาหรือไม่
เมื่อแน่ใจแล้ว ขันทีน้อยจึงย่องเข้าไปในห้องอย่างเงียบงัน ก่อนปิดประตูตามหลัง
บานประตูไม้เสียดสีกันจนเกิดเสียง “เอี๊ยดอ๊าด” ประหนึ่งเสียงหลอนขวัญจากภูตผีปีศาจในนรกที่มาทวงชีวิต
แสงอาทิตย์สายสุดท้ายถูกกั้นไว้ด้านนอก ภายในห้องที่มีแสงสลัว แม้แต่อากาศก็คล้ายจะแปรเปลี่ยนเป็นลึกลับชวนอึดอัดจนหายใจไม่ออก
ขันทีน้อยสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วสาวเท้าเบา ๆ ไปหยุดตรงหน้าเหลิ่งเยว่