เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 438 ตรรกะโจรชวนหัว
เฟ่ยหย่าหรูเบิกดวงตาคู่สวยกว้าง จ้องใบหน้าสง่างามของฮองเฮาเฟ่ยที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อม ลมหายใจติดขัดอีกครั้ง
“ไม่ว่าอย่างไร เปิ่นกงก็เป็นฮองเฮาแห่งซีเหลียงมาสิบเก้าปีแล้ว
ส่วนเจ้า ตอนนี้แม้แต่ประตูจวนองค์รัชทายาทก็ยังไม่ได้ก้าวเข้าไป ต่อให้เข้าไปได้ องค์รัชทายาทก็รอบคอบสุขุมและเจ้าเล่ห์ จะคว้าหัวใจเขาไว้ได้หรือไม่ ก็ต้องดูว่าเจ้ามีความสามารถหรือเปล่า
อีกอย่าง ฮ่องเต้เพียงแต่งตั้งองค์รัชทายาท ยังไม่ได้ส่งมอบบัลลังก์มังกรให้เขา
การช่วงชิงอำนาจระหว่างจักรพรรดิ มีแต่ผู้ชนะเป็นราชา ผู้แพ้เป็นโจร และมีแต่ศึกนองเลือด ก่อนถึงตอนสุดท้าย ไม่มีใครรู้ว่าผลลัพธ์จะเป็นเช่นไร
มิฉะนั้นเจ้าคิดหรือว่าเหตุใดจู่ ๆ ถึงมีอ๋องหวนโผล่ขึ้นมา?”
คำพูดชุดหนึ่งของฮองเฮาเฟ่ยทำให้ความคิดของเฟ่ยหย่าหรูพลิกวนเป็นร้อยตลบ เสียงในสมองดังสนั่นราวกับระฆังเตือนภัยถูกตีขึ้น
หรือว่าฮ่องเต้ยังคิดจะมอบบัลลังก์มังกรให้เจ้าอ๋องหวนอะไรนั่น?
มิน่าเล่า!