เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 437 สงบนิ่งแต่ทรงอำนาจ
“บังอาจ! เปิ่นกงยังอยู่ที่นี่ พวกเจ้าดูสภาพตนเองกันบ้างหรือ?”
ทันใดนั้นฮองเฮาเฟ่ยก็เอ่ยตำหนิเสียงเข้ม แม้เสียงจะไม่ดังนัก แต่ใบหน้าที่เคร่งขรึมกับน้ำเสียงเย็นเยียบ กลับแผ่บรรยากาศทรงอำนาจเย็นเยียบอันเป็นธรรมชาติ ทำให้ตำหนักเฟิ่งชีซึ่งเดิมทีวุ่นวายโกลาหลพลันเงียบลง
คำตำหนิของนางยังทำให้เฟ่ยหย่าหรู ซึ่งเดิมลุกขึ้นเตรียมจะ “ตายตกไปตามกัน” กับเหลิ่งเยว่ ได้สติกลับคืนมาทันที
แต่การได้สติก็ส่วนหนึ่ง บรรยากาศก็อีกส่วนหนึ่ง
เฟ่ยหย่าหรูถูกสาวใช้ช่วยพยุงขึ้นมา ใบหน้าแดงก่ำ กำหมัดแน่น หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง เห็นได้ชัดว่านางถูกเหลิ่งเยว่ทำให้โกรธไม่น้อย หากมองเหลิ่งเยว่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กลับมีใบหน้าสงบนิ่งราวผืนน้ำ ดวงตาเย็นชาเหมือนมีไอเย็นบาง ๆ ปกคลุม จนแทบไม่มีใครกล้าสบตา ทว่าไม่ใช่เพราะเฟ่ยหย่าหรู
แต่เป็นเพราะตัวนางเองมีความเย็นชาและเย็นเยียบติดตัวมาแต่กำเนิด