เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 430 ล้วนเป็นความรู้
จู้เอ๋อร์เบิกตากลมโต ขมวดคิ้วมองสาวน้อยที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าและวิงวอนอย่างน่าเวทนา
“ไม่ได้! ตอนท่านอ๋องจากไป ท่านสั่งไว้แล้วว่า ห้ามผู้ใดมารบกวนพระชายา
รีบไปเสีย หากยังไม่ไปแล้วรบกวนพระชายาเข้า เชื่อข้าเถิด เจ้าจะต้องเสียใจแน่!”
จู้เอ๋อร์พูดเสียราวกับเป็นเรื่องจริงจัง พอกล่าวจบก็หันหลังเตรียมจะเดินจากไป เสี่ยวเฉียวยังคุกเข่าอยู่บนพื้น เมื่อเห็นว่าจู้เอ๋อร์ยืนกรานเช่นนี้ ก็อดขุ่นเคืองขึ้นมาไม่ได้
ตั้งแต่เมื่อใดกัน สาวใช้ตัวเล็ก ๆ ถึงกล้ากำเริบเสิบสานกับนางเช่นนี้?
แต่จนใจที่ตอนนี้นางมีฐานะเป็นเพียงสาวใช้ในครัวของจวนอ๋อง อีกทั้งวันนี้ยังจำเป็นต้องพบเหลิ่งเยวี่ยให้ได้ จึงทำได้เพียงลดตัวลงอ้อนวอนอย่างหนัก
“พี่หญิง…”
“เจ้าเป็นอะไรไป? ทำไมถึงทำเหมือนไม่เข้าใจภาษาคน?”
“มีเรื่องอะไร?”