กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 431 เจ้าคิดมากเกินไปแล้ว
“เจ้าว่า ฮองเฮาเฟ่ยส่งคนเข้ามาในจวนอ๋องหรือ?”
ในห้องทรงพระอักษร เจียงสิงเลี่ยได้ฟังคำพูดของชายชุดดำก็เงยหน้าขึ้นมอง แววตาเปล่งประกายราวกับซ่อนแสงลึกล้ำไว้
ชายชุดดำก้มศีรษะ คุกเข่าข้างหนึ่งอยู่บนพื้น
“ทูลฝ่าบาท เป็นเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ”
“หึ!”
เมื่อได้รับคำยืนยัน เจียงสิงเลี่ยกลับหัวเราะเยาะอย่างแฝงนัยลึกซึ้ง
ชายชุดดำไม่เข้าใจว่าเสียงหัวเราะของเจียงสิงเลี่ยมีความหมายอย่างไร แต่ก็ไม่กล้าแสดงความสงสัยต่อเจียงสิงเลี่ย ได้แต่คุกเข่าอยู่ตรงนั้นอย่างว่าง่าย
เจียงสิงเลี่ยก้มตามองชายชุดดำ
“ลุกขึ้นก่อน”