กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 412 ดอกตูมดอกท้อ
คำพูดที่เหลิ่งเยวี่ยเอ่ยขึ้นตามอารมณ์ชั่ววูบ ทำให้เปลวเพลิงน้อยอันงดงามชวนฝันที่เพิ่งลุกโชนขึ้นในใจเจียงทิงไป๋ดับวูบลงในพริบตา
เจียงทิงไป๋คิดว่า ตนคงเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางไกลและไม่ได้พักผ่อน จึงอ่อนล้าเกินไปชั่วขณะ สมองถึงได้เลอะเลือน มองว่าเหลิ่งเยวี่ยช่างงดงาม
คนเช่นนี้ แม่งเอ๊ย จะงดงามได้อย่างไร?
แม้แต่เหลิ่งเยวี่ยเองก็ไม่รู้ว่า นางเคยใช้เพียงคำพูดประโยคเดียว ถอนรากดอกท้อที่ยังเป็นเพียงดอกตูม จนตายสนิทไร้ทางฟื้นคืน
เจียงทิงไป๋ทำหน้าเย็นชา “ไม่มี!”
เหลิ่งเยวี่ย “จุ๊ ๆ ไร้รสนิยม”
เจียงทิงไป๋ “???”
อะไรกัน ฟังจากน้ำเสียงเจ้าแล้ว ยังดูเสียดายอยู่ไม่น้อยเลยนี่?
ดูท่าเหลิ่งเยวี่ยจะเสียดายจริง ๆ แถมยังไม่ยอมตัดใจอยู่บ้าง